Tempo przemian środowiska oraz zaburze­nia biorytmów są najgroźniejszymi prze­jawami przekształceń występujących w układzie środowisko-człowiek. Środo­wiskiem jest to co otacza człowieka. W ekologii przez środowisko rozumie się to, co wpływa na szansę przeżycia i roz­rodu organizmów żywych. Dla płodu wa­runki wewnątrzmaciczne są środowiskiem wpływającym na jego rozwój. W tym rozumieniu środowisko człowieka stanowią: tlen, dwutlenek węgla, wodór, materiały budulcowe i energetyczne or­ganizmu oraz zasoby niekonsumpcyjne, tj. źródła energii, promieniowanie elektroma­gnetyczne, siły grawitacji, dźwięki, wibra­cje, a także klimat i zanieczyszczenie środowiska zewnętrznego oraz to, co rozu­miemy przez środowisko społeczne. Ekologiczne zagrożenia dla rozwoju i zdro­wia dziecka należy rozpatrywać w dwóch aspektach: pierwszy — to oddziaływanie czynników ekologicznych (środowisko­wych) na rozwój dziecka w całym jego okresie ontogenezy, a przede wszystkim w okresie życia płodowego; drugi — to oddziaływanie czynników ekologicznych na czynność poszczególnych narządów i układów organizmu dziecka znajdujących się w ciągłym doskonaleniu czynności.