Czynniki środowiska wewnątrzmaci-cznego mają zasadniczy wpływ na rozwój płodu. Poprzez krążenie łożyskowe połą­czone z krążeniem ogólnym matki, stano­wiącym krążenie płodowo-matczyne, po­wstaje szczególny układ stosunków płodu ze środowiskiem zewnętrznym. Taki układ matka-płód, w sytuacji szkodliwego dzia­łania czynników środowiska zewnętrzne­go, ochrania płód, stwarzając optymalne i sprzyjające warunki dla rozwoju procesu przystosowawczego płodu. Okres rozwoju wewnątrzmacicznego jest fazą szczególnej wrażliwości na szkodliwe czynniki środowiska, przede wszystkim ze względu na niezwykłe tempo rozwoju w tym okresie życia. Udowodniono, że im szybszy jest rozwój, tym większa skutecz­ność (szkodliwość) działania czynników środowiskowych. Okres od ¹/₂ do 5^/₂ tyg. po zapłodnieniu stanowi fazę rozwojową, w której następuje wzmożona skłonność do obumarcia zarodka lub płodu, a naj­większa wrażliwość na czynniki prowa­dzące do obumarcia zarodka występuje między ¹/2 a 2 tyg. ciąży. Przyjmuje się, że ok. 20% zapłodnionych jaj i zarodków ginie w tym czasie i dochodzi do poronie­nia.